สามล้อของไทยยังได้เผยแพร่ไปยังประเทศเพื่อนบ้านใกล้เคียงโดยถูกดัดแปลงแก้ไขไปตามสภาพการณ์และรสนิยมของคนในประเทศนั้น ๆ เช่น ที่สิงคโปร์และปีนัง มีที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายของคนขับเหมือนอย่างเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนในไซ่ง่อนและพนมเปญผู้ขับขี่จะอยู่ทางด้านหลัง สามล้อที่ก้าวหน้าที่สุดคือของจังหวัดพระตะบองในเขมรคือ มีสี่ล้อ ตัวรถแบ่งออกเป็นสองช่วงช่วงหลังเป็นตัวถังที่นั่งผู้โดยสารมีสองล้อ ส่วนช่วงหน้าซึ่งเป็นรถจักรยานสองล้อเป็นส่วนของผู้ขี่ รถแบบนี้เรียกว่า 'ละเมาะ' มีข้อดีคือ ถ้าไม่ต้องการหารายได้ อาจถอดส่วนหลังออกใช้เพียงส่วนจักรยานสองล้อเท่านั้น แต่มีข้อเสียคือขับยากเพราะการทรงตัวไม่ดี ไม่มีล้อยันทรงตัวไว้ในสมัยต่อมาเมื่อเครื่องยนต์กลไกต่าง ๆ วิวัฒนาการมากขึ้น จึงมีผู้นำเครื่องยนต์มาใช้เป็นพลังงานขับเคลื่อนแทนแรงคน และได้ทำการดัดแปลงตัวถังส่วนที่เป็นที่นั่งของผู้โดยสารให้อยู่ส่วนหลังของผู้ขับขี่มีประทุนกันแดดกันฝน เป็นรถสามล้อเครื่องอย่างที่เห็นในกรุงเทพฯและต่างจังหวัดบางแห่งในปัจจุบัน นี่นับเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจอีกเรื่องของคนไทย
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น